diumenge, 29 de juny del 2008

Rodrigo





Vaig saber d'en Rodrigo quan vaig escoltar "Cais do Sodré" i "O fado do 31". Poc després vaig poder comprar un parell de CD i em va acabar de guanyar aquell seu esti pròxim, humà, senzill com es pot copsar en sentir-lo cantar "Como é bom ser pequenino" , per exemple. He escollit per aquesta entrada un poema de fado, de Tó Moliças, recitat, sobre fons de música popular "Desejo infantil" Agraeixo a Tó Moliças i a Rodrigo les seves dedicatòries. Obrigado

 



Desejo infantil

Tó Moliças / Popular *fado das horas*
Repertório de Rodrigo

Sem ver que os anos consomem
As ilusões lentamente
Desejei infantilmente
Crescer, ter barba e ser homem

Paraíso de ternura / É o mundo da criança
Que brinca com a doce esperança / Com a bondade e com a ternura;
Sem pensar na desventura / Que o homem tem, por ser homem
Neste mudo de desordem / De ilusões e desenganos
Brincam dias, brincam anos / Sem ver que os anos consomem

Consomem a felicidade / De ser sempre pequenino
Como é o Deus menino / E dão a rivalidade
A inveja e a maldade / De ser mais, de ser diferente
E matam constantemente / A pureza, a gratidão
E apagam no coração / As ilusões lentamente

Como criança que chora / Por um estranho brinquedo
Eu quis um dia, sem medo / Marchar p'los anos fora
Desgosto que me devora / E me abate tristemente
Quis ser grande e quis ser gente / Quis dar mimo e dar carinho
E ter um dia um paizinho / Desejei infantilmente

Que o mundo fique parado / Que os filhos não cresçam mais
P'ra não haver nunca mais / Um Jesus crucificado;
Oh meu Deus idolatrado / Dá a tua divina ordem
P'ra que um dia se transformem / Os caprichos do destino
P'ra nunca mais um menino / Crescer, ter barba e ser homem


Letra tirada do blog fadosdofado

dimecres, 25 de juny del 2008

Sorpreses

Una revetlla agradable la que hem passat al Portús. I agradable les sorpreses que m'esperan a la tornada.
Des de Mallorca en JosepFarré ha sabut del bloc, i això m'alegra perquè serà un nou retrobament dels amics de l'altre costat de la mar, i de qui no ens ha allunyat només allò que en diuen "les coses de la vida"

També un missatge de l'amic Américo per demanar-me si em sap greu que hagi utilitzat una fotografia on surto jo, per fer un video sobre Ana Moura. No, Américo no me'n sap de greu, ben al contrari m'ha agradat força. Obrigado.
.........................................

dimecres, 18 de juny del 2008

Marxem al Portus

Divendres si no hi ha cap novetat marxem al sud. En tinc força ganes encara que això vol dir que estaré allunyat d'internet fins la tornada el dia 24.
Si algú, mentrestant, treu el cap per aquest "cantinho" que escolti aquesta veu, que es miri aquest vídeo de l'amic MadameBateflay i que no deixi de visitar el seu espai a youtube.



fins aviat

diumenge, 15 de juny del 2008

Haikus



El meu amic Álex Tarradellas -home enfeinat on n'hi hagin- m'ha enviat un poema i uns haikus.
Tots em semblen molt bons, alguns els he de rumiar una mica més, però davant la seva exelència no me'n puc estar de divulgar-ne algun en aquest modest bloc.
Estic convençut que al seu autor no li sabrà greu.



Cerdos rechonchos
cansados de bellotas
gruñen hambrientos
-------------------------------
Minas dormidas
despiertan a los niños
a medio juego
---------------------------------

Moscas ansiosas
por llegar las primeras
a comer mierda
---------------------------------------

dissabte, 14 de juny del 2008

CARLOS ZEL


Vaig saber de Carlos Zel, gràcies a l'amic Paulo Guerra, amb temes com Fado dos sonhos o aquest Nossa Senhora do Fado que aqui podem sentir. Va ser amb un CD que em va gravar a casa seva ao Bairro Alto, un mix amb diverssos fadistes que eren i son del seu gust. És un CD que tinc en molta estima i que vaig posar-li el nom de "Gravat a Lisboa". Per mi estar a Lisboa és un fet que sempre em fa molta il·lusió. Gràcies Paulo.
Despré quan vaig saber que morí jove, l'any 2002, com tants altres fadistes, em sap greu haver arribat tard al fado i no haver-los pogut conèixer vius.

amb lletra de Hortense Viegas César
i música de Francisco Viana (fado Vianinha)


NOSSA SENHORA DO FADO

Quando a noite se avizinha
e aceito que alguém me ajude
vou rezar à Capelinha
da Senhora da Saúde

Uma música velada
se desprende em ascensão
Essa mística toada
mais convida à Oração

E rezo por quem padece,
por todos, por mim também
Seja ouvida a minha prece,
Ó Maria, minha Mãe!

Peço e espero que me assistas
e aqui fica o meu recado:
Guarda e proteje os Fadistas
Nossa Senhora do Fado!


dijous, 12 de juny del 2008

Santo Antônio

Primer de tot, dir que em fa molta rábia no poder estar a Lisboa aquests dies. El mes de juny, és el mes de les festes, del foc, de la follia de viure al carrer. Després de l'hivern fred i gris, el nostre tarannà llatí ens demana de viure més de cara enfora , de compartir alegries adormides amb tots aquells que ens envolten. És això: ens ho demana el cos.
És pel juny quan també a Lisboa té lloc la Gran Festa en conmemoració de Santo António.
Quan vaig sentir a João Ferreira Rosa cantar el fado "Arraial", vaig buscar que volia dir això d'Arraial i una cosa em va portar a l'altre. Em recorden la revetlles que es vivien a Barcelona quan jo era petit. Ara són molt diferents, més institucionals i han perdut una mica el sabor de barri. I ho anyoro. Tinc saudades d'aquells balls al meu barri del Clot on hi podíem veure fins a set o vuit balls en un espai no més gran que un camp de futbol.
Sempre ens quedarà Lisboa amb un programa d'actes impresionant. Hi destacaria , per la meva paixão pelo fado, la nit del 26 al Museo del Fado de la Kátia Guerreiro, o el dia 29 al Pavilhão Atlântico de Camané i Mafalda Arnauth. O veure les "Marchas Populares" pela Av. da Liberdade, o els sopars populars d'Alfama amb sardines, amanida de pebrots i força vi negre.
Com m'agradaria escoltar la Gran Marcha de Lisboa guanyadora d'aquest any: Lisboa de Camões, Vieira e Pessoa amb lletra de José Luís Gordo i música de Arménio de Melo.

Das varandas e janelas
Dos telhados encarnados
E o Tejo cheio de estrelas
Nos olhos dos namorados
E no Chiado janota
Sentado na Brasileira
Lá está falando Pessoa
No Padre António Vieira




No deixeu d'escoltar-la al blog lisboanoguinnes
Ja que no puc ser a Lisboa aquests dies, em conformaré en sentir a la Gran Amália amb "Noite de Santo Antônio"  



Cá vai a marcha, mais o meu par
se eu não trouxesse, quem o havia de aturar?
não digas sim, nao digas não
negócios de amor são sempre o coração
já não há praça dos bailaricos
tronos de luxo no altar de manjericos
mas sem a praça que foi da Figueira
a gente cá vai quer queira ou não queira

Ó noite de Santo Antônio
Ó Lisboa vem cantar
de alcachofas a florir
de foguetes a estoirar
enquanto os bairros cantarem
enquanto houver arraiais
enquanto houver Santo Antônio
Lisboa não morre mais.

Lisboa é sempre a namoradeira
tantos derrices que até já fazem fileira
não digas sim, não me digas não
amar é destino, cantar é condão
uma cantiga, uma aquarela
um cravo aberto debruçado da janela
Lisboa linda do meu bairro antigo
dá-me teu bracinho
vem bailar comigo.