Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris max. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris max. Mostrar tots els missatges

divendres, 11 de setembre del 2015

Belos tempos de outrora

Ja hem parlat en aquest blog del fadista Maximiano de Sousa, conegut com Max.
Nascut a Madeira, no només va ser fadista sinó un personatge polifacètic que va dur el fado als espectacles que presentava.
Algunes de les entrades que vaig fer al blog d'aquest magnífic personatge han quedat esquinçades en desaparèixer les pàgines on tenia penjats els reproductors de música, cosa que haurem de solucionar ben aviat.
Volia avui dia onze de setembre Diada Nacional del meu país, deixar-vos un petit Fado d'un gran fadista.

Belos tempos de outrora, és el títol d'aquest poema de Fernando Teles i  música de fado Meia-Noite del compositor Filipe Pinto. Es tracta d'una gravació en la qual el fadista només va cantar una part de la lletra, o sigui un fragment. El poema és llarg i he trobat a la web dedicada a la Berta Cardoso la lletra complerta. La fadista Berta Cardoso, la gran oblidada del món del fado, també el va cantar, encara que no la primera estrofa que aqui canta en Max. Una música la d'aquest fado per a mi de les millors que hi ha en el fado.
Us deixo amb el video del meu bon amic Américo a qui li robo un dels seus pequenos nadas. Obrigado amigo.  


dilluns, 5 de setembre del 2011

Portugal e suas canções

Aquest és el títol d'un LP que va gravar en Max el 1966, amb músiques de la seva Madeira natal e alguns clàssics com Sinal da Cruz, A Rosinha dos limões, o aquest que sentirem ara.

Tinc la sort de tenir amics que em fan arribar aquestes perles, avui molt difícils d'aconseguir. Només puc dir-los: Muito obrigado!

Poema del prolífic Artur Ribeiro amb música de Carlos Rocha.

Perdida



Artur Ribeiro / Carlos Rocha 

Não rias não faças troça / De quem passa enquanto danças
Já foste menina e moça / Já tiveste louras tranças

Agora louca e perdida / De tudo o que já foi teu
Andas a rir divertida / Do mundo que te perdeu

Assim perdida
Da vida ausente
Estás convencida que esta vida é só o presente
Mas não te esqueças
Que a boa estrada
Só aparece depois da má terminada

Deixa a roupa da desgraça / Cair de manso a teus pés
E verás que bem se passa / Sem luxos nem cabarets

E de novo assim vestida / Duma maneira diferente
Deixarás de ser perdida / Serás mulher novamente.


 Porto Santo és el nom de l'ilha on va néixer en Max, i li canta aquest poema que va li va dedicar i on queda palès el sentiment de pertinença a un lloc. No puc evitar d'emocionar-me sempre que l'escolto. I sentir desitjos d'anar-hi....

Porto Santo

Max / Liberto Lopes / Teodoro Silva
Repertório de Max
Oh ilha do Porto Santo / Da uva tão saborosa
O teu Sol, é um encanto / Tua praia, é a mais formosa

Até Zarco ao descobrir-te / E ao pisar teu solo amigo
Foi quase como a pedir-te / Protecção e puro abrigo
Terra amiga... como tu não há igual
És a jóia mais antiga... das jóias de Portugal
Porto Santo... o nome te fica bem
Por isso te quero tanto... como quero á minha mãe

Oh linda ilha doirada / Da água pura e sadia
Da Lua tão prateada / Do sossego e da alegria

Tens os teus velhos moinhos / Moendo o pão do senhor
E nos beirais, os pombinhos / Atiram canções de amor.


Um muito obrigado aos meus amigos do Porto, Madeira e Geneve

dilluns, 18 d’octubre del 2010

Pomba branca, un clàssic

Ja vàrem publicar el mes de maig passat aquesta cançó o fado musicat o poema cantat, com vulgueu dir-li, però en tot cas, un clàssic de la música portuguesa que han interpretat molts músics.

Es tracta d'un poema del portuense Vasco de Lima Couto --autor entre d'altres de "Noite", "Meu corpo", "Ouve Lisboa", "Disse-te adeus e morri", i tantes altres-- i que en aquella ocasió vam escoltar per Maximiliano de Sousa, el gran Max, que és l'autor de la música.

Avui tenim l'ocasió d'escoltar aquest clàssic per diversos cantants, i veurem com n'és d'important l'estil a l'hora d'interpretar.

A veure quina versió us encaterina més... I no oblideu de deixar la vostra opinió a "comentaris"

Pomba branca pomba branca
Já perdi o teu voar
Naquela terra distante
Toda coberta pelo mar

Fui criança e andei descalço
Porque a terra me aquecia
E eram longos os meus olhos
Quando a noite adormecia
Vinham barcos dos países
Eu sorria vê-los sonhar
Traziam roupas felizes
As crianças dos países
Nesses barcos a chegar
Pomba branca pomba branca
Depois mais tarde ao perder-te
Por ruas de outras cidades
Cantei meu amor ao vento
Porque sentia saudades
Saudades do meu lugar
Do primeiro amor da vida
Desse instante aproximar
Os campos do meu lugar
À chegada e à partida
Pomba branca pomba branca.

Canta Max
>
Canta Dulce Pontes i Paulo de Carvalho

Canta Tony de Matos

Canta el tenor Josep Carreras

A Youtube de l'amiga mariadoalentejo , Américo



Canta Beatriz de Conceição

dijous, 6 de maig del 2010

Pomba Branca


Maximiliano de Sousa, madeirense, a qui ja hem escoltat en aquest "cantinho" el tema Vielas de Alfama, avui ens regala aquest Pomba branca del poeta de Porto, Vasco de Lima Couto.


Particularment crec que la veu i la versatilitat de Max, nom amb que es coneix aquest polifacètic personatge, és de les més agraïdes de sentir, i amb aquest tema, un clàssic que no podíem deixar de dur aqui, penso que passarem una bona estona.

Aquest post al vam refer i ampliar. 

Només heu de clicar a l'enllaç següent...

https://defado.blogspot.com/2010/10/pomba-branca-un-classic.html



Pomba branca

Vasco de Lima Couto / Maximiano de Sousa *Max*
Repertório de Max
Pomba branca, pomba branca
Já perdi o teu voar
Naquela terra distante
Toda coberta p'lo mar

Fui criança, andei descalço / Porque a terra me aquecia
Eram longos os meus sonhos / Quando a noite adormecia

Vinham barcos dos países / Eu sorria, de os sonhar
Traziam roupas felizes / As crianças dos países
Nesses barcos ao chegar

Depois mais tarde ao perder-me / Por ruas doutras cidades
Cantei meu amor ao vento / Porque sentia saudades

Saudades do meu lugar / Do primeiro amor da vida
Desse instante a aproximar / Os campos do meu lugar
Á chegada e á partida
.


diumenge, 8 de març del 2009

Max


Maximiliano de Sousa, Max, nascut a Funchal (Madeira) el 1918, sens dubte una veu dolça i amb sentiment.
No només va ser un fadista. Sastre de professió, el cuquet del món de la "farándula" el tenia ben atrapat, i així, primer amb un grup musical que té éxit a Funchal, passa a conquerir les nits de Lisboa convertint-se en un referent de l'espectacle a la rádio, el teatre , la televisió...
Moment important en la seva carrera quan coneix Armandinho i Linhares Barbosa ja qué amb el fado "Não digas mal dela" la seva popularitat augmenta de manera fulgurant.
Un home amb una gran versatilitat com podem veure en alguns vídeos pexats a la xarxa.
Alfredo Marceneiro, Max i Artur Ribeiro

Avui el sentirem en un fado amb lletra d'Artur Ribeiro i música del mateix Max,

Carrerons d'Alfama/ carrers de la Lisboa antiga/ no hi ha fado que no digui coses/ del vostre passat/ carrerons d'Alfama besades per la llum de lluna/ qui pogués viure-hi/ per viure al costat del fado......

Vielas de Alfama
Horas mortas, noite escura / Uma guitarra a trinar
Uma mulher a cantar / O seu fado de amargura

E através da vidraça / Enegrecida e quebrada
Aquela voz magoada / Entristece quem lá passa

Vielas d'Alfama, ruas da Lisboa antiga
Não há fado que não diga coisas, do vosso passado
Vielas d'Alfama beijadas pelo luar
Quem me dera lá morar p'ra viver junto do fado

A lua, ás vezes desperta / E apanha desprevenidas
Duas bocas muito unidas / Numa porta entreaberta

Então, a lua corada / Ciente da sua culpa
Como quem pede desculpa / Retira-se envergonhada