dissabte, 12 de març de 2011

Maria do Ceo

 Natural de Porto, Maria do Ceo viu ja fa més de trenta anys a la ciutat d'Ourense, on va arribar amb la seva família. Ben aviat funda el grup "Alfama" on ella és la veu del grup. Participa en diversos programes de televisió amb els que promociona la cultura gallega pel pais i pel món, especialment a llatinoamérica amb aquesta barreja de sentiment portuguès i la dolçor que sap imprimir a la llèngua gallega. El fado, per la seva procedència, no podia estar absent en el seu treball discogràfic i el 1997 grava el seu primer CD amb el títol Cartas de amor d'on podem escoltar aquest dos temes.
Celme encantado és el títol del seu darrer treball discogràfic, on canta també una versió del Himno Galego que podeu escoltar aqui


Cartas de amor




Alves Coelho Filho
Repertório de Tony de Matos
Como jurei... com verdade o amor que senti
Quantas noites em claro passei... a escrever para ti
Cartas banais... que eram toda a razão do meu ser
Cartas grandes... extensas, iguais ao meu grande sofrer

Cartas de amor, quem as não tem
Cartas de amor
Pedaços de dôr sentida de alguém
Cartas de amor
Andorinhas que num vai-vém levam bem
Saudades minhas
Cartas de amor, quem as não tem

Porém de ti... nem sequer uma carta de amor
Uma carta vulgar recebi... p'ra acalmar minha dôr
Mas sabes bem... eu p'ra ti não deixei de escrever
Pois bem sabes que tu para mim... és todo o meu viver.


*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/*/

Dá tempo ao tempo




António Campos / Joaquim Pimentel
Repertório de António Mourão
Nunca pensei /
Depois de tanta amizade
Ficasse tanta maldade /
Escondida no teu peito/Nunca pensei / Mas um dia há-de chegar
E por certo hás-de pagar /
Por tanto mal que tens feito
Dá tempo ao tempo
Ri, enquanto tens vontade
Talvez um dia, a saudade

Não te deixe rir assim
Dá tempo ao tempo

Que o tempo corre e não cansa
E eu não perdi a esperança

De te ver chorar por mim
Pouco me importa /
O que dizes e o que pensas
Nem faço caso às ofensas /
Que vives fazendo à toa
Tenho a certeza / Que esse teu riso atrevido
Há-de um dia ser vencido /
Porque o tempo não perdoa.

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-* 
I una versió de LELA magníficament cantat...
LELA


LELA


(Alfonso Daniel Rodríguez Castelao)
Están as nubes chorando
por un amor que morreu
Están as rúas molladas
de tanto como choveu (bis)

Lela, Lela,
Leliña por quen eu morro
quero mirarme
nas meniñas dos teus ollos

Non me deixes
e ten compasión de min.
Sen ti non podo,
sen ti non podo vivir.

Dame alento das túas palabras,
dame celme do teu corazón,
dame lume das túas miradas,
dame vida co teu dulce amor. (bis)

Lela, Lela....


....
Sen ti non podo,
sen ti non podo vivir.


Letras tiradas do blog fadosdofado e da web galiciaespallada

dimecres, 9 de març de 2011

Mesa de Frades

divendres, 4 de març de 2011

José Manuel Castro



Coneixia en Zé Manuel Castro gràcies a Youtube en el canal Purofado, molt recomanable, i gràcies també a la bona amiga Yolanda de Carvalho. Em va agradar des del primer moment, segurament per aquest estil tan propi, i també perque em meravella veure que algú pot tocar la guitarra portuguesa i alhora cantar el fado.
Sempre es diu que en el Fado l'estil és allò que confereix segell, marca. No cal imitar ningú i llavors és quan el Fado esdevé veritat, és "quando o Fado acontece".
I amb l'amic Zé, a qui vaig tenir el privilegi de conéixer el passat mes de Desembre, "O Fado acontece" 

Del seu CD aqui dentro do fado, aquest poema de Paco Gonzales "Lisboa Pessoa" i amb unes imatges de Lisboa i del fadista, hem confeccionat aquest vídeo que li dediquem al Zé amb tot l'afecte i amb moltes saudades.

Até breve amigos, vai ser cedo que vamos voltar a nos ver i  partilhar vinho e fados. Obrigado

divendres, 25 de febrer de 2011

A mil noranta


A mil noranta és el títol que el grup EnFado va posar al seu primer i fins ara únic CD, de fados en el qual la Càrol Blàvia, cantant del grup està acompanyada a la guitarra clàssica per Carles Garrofé, al violí i la guitarra per la Raquel Garcia, i al baix per l'Agustí Esterri. També hi col·labora en el disc en David Esterri com a segon violí i viola. No són, efectivament els instruments que al Fado li són propis, però com molt bé diu sempre la Càrol: és el que hi ha, i a la gent li agrada, tan als catalans com als portuguesos que coneixen la feina del grup.

Enfado de qui ja vam parlar en aquest cantinho -punxeu aqui- s'acosta al Fado amb respecte, per la gran semblança que tenen els nostres dos països i fent que al fado li surtin aquests colors, aquest toc mediterrani, que vulguis o no, t'enganxa com la mel.

Mil noranta són els quilòmetres que separen Lleida, la seua ciutat natal, de la cuna del fado, la vella i bella Lisboa, són tantes les vegades que els han fet que aquest títol del CD és com un homenatge al plaer de cantar, de sentir aquesta música, aquest remei per l'ànima que és el Fado.

Eus aqui les fotografies del grup, abans amb en Carles Garrofé que va deixar el grup, i ara amb en Sergio Giraldo.

Us deixo amb la "Dansa de les set llunes"


divendres, 18 de febrer de 2011

José Saramago

Barcelona se entrega a Saramago con un festival de la palabra

Paco Ibáñez, Marina Rossell y los asistentes cantan 'Grândola vila morena'

http://www.elpais.com/articulo/cataluna/Barcelona/entrega/Saramago/festival/palabra/elpepiespcat/20110218elpcat_24/Tes

ROSA MORA - Barcelona - 18/02/2011

imatge

El auditorio de la biblioteca Jaume Fuster se quedó pequeño ayer en el homenaje de Barcelona a José Saramago (Azinhaga, Portugal, 1922-Tías, Lanzarote, 2010). Hoy se cumplen ocho meses de la muerte del premio Nobel portugués y su recuerdo permanece más vivo que nunca.

Muchas personas no pudieron entrar y las que lograron sitio -media hora antes del inicio había ya una cola enorme- disfrutaron y se entregaron.

Paco Ibáñez, que puso fin a la fiesta, fue aplaudido a rabiar incluso antes de coger la guitarra. "Soy un hombre de muchas nacionalidades", dijo. Y lo puso en práctica: primero cantó su popular Coplas a la muerte de su padre, de Jorge Manrique; luego, una canción en euskera; otra en castellano, y Barques de paper, de Salvador Espriu. Se disculpó por su deficiente catalán y echó la culpa de ello a los catalanes. "Cada vez que empiezo a hablar en catalán ellos se pasan al castellano pensando que lo entenderé mejor".

Ibáñez, como Saramago, mantiene intacto su poder de convocatoria y de conectar con el público. "Cantaré Ya no hay locos en España, de León Felipe, para Saramago, para el juez Garzón, que está intentando salvar nuestra identidad, por el caso Couso y para seguir indignándonos".

Los aplausos atronaron la sala. Con Marina Rossell cantó Grândola vila morena, la canción que acompañó la Revolución de los Claveles. Se había distribuido la letra en un tarjetón ilustrado por Joan-Pere Viladecans y los asistentes la corearon con toda su fuerza.

Jordi Martí, el delegado de Cultura del Ayuntamiento, abrió el acto, organizado por Biblioteques de Barcelona y por Alfaguara y Edicions 62, editoras de Saramago en castellano y en catalán, respectivamente. "Sentimos una cierta orfandad por no contar hoy con su voz".

Francesc Escribano hizo una semblanza del escritor, de sus raíces, de su coherencia y su compromiso. A continuación, fueron lectores de las bibliotecas y amigos y amigas de Saramago quienes leyeron fragmentos de su obra póstuma, El último cuaderno, entre ellos, Carme Riera, Rosa Regàs. Anna Sallés, Imma Monsó, Rosa Cullell, Marina Rossell y Xavier Pàmies.

Pilar del Río -dijo que no quería que la llamaran la viuda de Saramago, en todo caso, su novia o compañera- recordó a amigos que tampoco están: Manuel Vázquez Montalbán, Terenci Moix, Montserrat Roig... Explicó que La cosa Berlusconi, uno de los textos de Saramago más aplaudidos durante la velada, le obligó a cambiar de editorial en Italia. La que le publicaba antes pertenece al primer ministro italiano.

Del Río comentó antes del homenaje que las páginas escritas de Alabardas, alabardas, espingardas, espingardas (verso de Gil Vicente), la novela en que Saramago trabajaba cuando murió, serán publicadas, aunque aún no se sabe en qué formato ni cuándo. "Son páginas maravillosas, espléndidas, de un hombre a punto de cumplir 88 años, pero de una gran juventud. En ellas habla de un hombre modelo, un honesto padre de familia, que cada mañana acude puntualmente a su trabajo: fabrica armas con las que se matará a alguien".

Explicó también que la casa museo de Tías (Lanzarote), donde la pareja vivía parte del año, se abrirá al público a partir del próximo 18 de marzo. "Todas las mañanas se podrá visitar el lugar donde escribía, su biblioteca".

El último cuaderno reúne los textos que el autor portugués escribió en su blog desde el 23 de mayo de 2009 hasta el 2 de junio de 2010, 16 días antes de su muerte. "Es su despedida", dijo Del Río.

Incluye comentarios de actualidad, reflexiones, relatos de viajes, notas sobre autores... que muestran la "práctica de la indignación cotidiana", como escribe Umberto Eco en el prólogo, de un escritor y un ciudadano comprometido y combativo.

La última entrada de blog solo tiene dos palabras "Obrigado, Mankell" ("Gracias, Mankell"), sobre la flotilla de ayuda a Palestina que fue atacada por el Ejército israelí y en la que viajaba el escritor sueco Henning Mankell.

"Saramago fue un bloggero atípico. No tenía tiempo para responder. Decía que el tiempo le apremiaba", comentó Pilar del Río, directora de la Fundación Saramago desde que se fundó, hace cuatro años.

dimecres, 16 de febrer de 2011

Fado da Idanha


Una música aquest "Fado da Idanha" que forma part de la llista dels anomenats Fados Tradicionals i que portem aqui amb l'estil de la Manuela Cavaco i la lletra original de l'autor del fado, en Ricardo Borges de Sousa.
Sembla que en origen aquest fado es canta amb un poc més de ritme de manera que en el vídeo podem sentir l'Ada de Castro amb un poema de Carlos José Teixeira i podrem comparar l'estil d'una i altra fadista.

Més de la Manuela Cavaco aqui


Fado da idanha

Ricardo Borges de Sousa
Repertório de Maria Teresa de Noronha

Quem me dera que voltasse

O doce tempo de além
Sentada junto à lareira
A ouvir cantar minha mãe

Ó tempo, tempo ditoso / Da vida eterno sorriso
Que tornas em paraíso / Um mundo tão enganoso;
Quando à minha mãe, choroso / Após um beijo na face
Lhe pedia que cantasse / Uma trova de bonança
Esse tempo de criança
Quem me dera que voltasse

Tempos que não voltam mais / Da nossa infância ridente
Em que eu brincava contente / Correndo atrás dos pardais;
Das paredes dos casais / Que a nossa aldeia contém
Branquinhas como a cecém / Mudas como a gratidão
E recordam com paixão
O doce tempo de além.

********************************************

Ada de Castro
Na crista daquela onda

Na crista daquela onda

Carlos José Teixeira / Ricardo Borges de Sousa
(Fado da Idanha)

O meu amor prometeu-me
Vir numa onda do mar
Eu fui a correr à praia
Ver o meu amor chegar

Eu fui a correr à praia
Meu amor p'ra te abraçar

Passei a tarde inteirinha
A ver as ondas do mar
Naquela praia sózinha
Até os olhos cansar

Naquela praia sózinha
Na esperança de te encontrar

E já o Sol se escondia
P'ra além das ondas do mar
Na crista daquela onda
Vi-te meu amor chegar

Na crista daquela onda
Passei a adorar o mar

Ajoelhei e pedi
A Deus para abençoar
Na crista daquela onda
Todas as ondas do mar

Na crista daquela onda
De espuma branca a brilhar.

I encara en aquest link podem escoltar-lo per la fadista que va ser, segurament, la seva creadora.
http://jsilva.bloguedemusica.com/7978/Fado-da-Idanha/